Op het moment doe ik onderzoek naar verhoren in de Bijzondere Rechtspleging (naoorlogse bestraffing van collaboratie). De processen-verbaal van die verhoren zijn heel interessante, maar ook verraderlijke bronnen. Hieronder zie je een voorbeeld.

De verdachte die aan het woord is, lijkt zowel dichtbij als ver weg. Dichtbij omdat zijn woorden in eerste persoon enkelvoud zijn weergegeven en we hem zo bijna ‘horen’ spreken. En ver weg omdat de gestelde vragen onzichtbaar zijn en de verhoorder de woorden van de verdachte heeft vervormd.