“!” ตกใจทันทีที่โดนยีหัว เพราะยังไม่ทันได้ลิงโลดเมื่อได้ของตอบแทน ลดเสื้อลงมา ถึงผมชี้ยุ่งแต่ก็ไม่สะทกสะท้าน “ครับ— ถึงยังงั้นก็ขอบใจนะ นี่ช่วยได้มากเลยล่ะ” เอื้อมคว้าของตรงหน้ามาอ่าน ไม่นานก็เปิดกินอย่างสบายใจ “ฉันว่าจะนั่งพักฟังนายอยู่นี่ต่อสักพัก แล้วค่อยออกไปน่ะ ขอรบกวนด้วย” +

แอบขยับสมุดที่ตนพกติดตัวมาออกไปไกลๆ ก็ในเมื่อบอกจะพักแล้ว สมุดนี่ก็ยังไม่จำเป็นล่ะนะ ลาก่อนพวกตัวเลข “นายก็พยายามเข้าล่ะน้องชาย” ส่งเสียงเชียร์ให้พอได้ยินสองคน เพราะรู้ว่าท้ายที่สุด อีกฝ่ายคงทำอะไรตนไม่ได้มาก เพราะอยู่ในห้องสมุดยังไงล่ะ (เย่~ ทางเท็นโยคุงจะปิดทิ้งท้ายได้เลยนะคะ ขอบคุณที่ให้แวะป่วนนะคะ🥺💕)